اللهم عجل لولیک الفرج، السلام علیک یا صاحب الزمان(عج)،الّلهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ و عَجّل فَرَجَهم

دلیل عدم تأثیر گذاری تشویق و تنبیه والدین

شما چرا شادی من را می‌بخشی؟ وقتی عصبانی هستی من را ببخش! شما وقتی شادی من را نبخش. رفتار منطقی با من داشته باش نه رفتاری که دلت می‌خواهد. این را علمای اخلاق فقط نمی‌فهمند، این بچۀ هفت سالۀ ما هم می‌فهمد. مثلاً پدرها دیدید موقع عصبانی شدن بچه‌هایشان را تنبیه یا موعظه می‌کنند. دیگر بچه‌ها می‌فهمند این عصبانی شد الآن به هم ‌می‌ریزد و بالاخره موعظه و خیلی از تحقیرها یا هر چی…، رفتاری.

بچه‌‌ها می‌دانند مثلاً مجلس عروسی یا بابا خیلی شاد است الآن هر خطایی بکنم بابایم می‌گوید بخشیدمت. این بخشش و آن توبیخ مطابق هوای نفس است. شما چرا شادی من را می‌بخشی؟ وقتی عصبانی هستی من را را ببخش! شما وقتی شادی من را نبخش! رفتار منطقی با من داشته باش نه رفتاری که دلت می‌خواهد. این را علمای اخلاق فقط نمی‌فهمند، این بچۀ هفت سالۀ ما هم می‌فهمد.

می‌گویی پس من گیرم هوای نفس بابایم است. البته او نمی‌تواند انشاء بنویسد ها! گیرم این است که ایشان عصبانی نباشند. ایشان شاد باشند هر کاری بکنم ایشان راحت می‌بخشند. یعنی این شخصیت شده یک شخصیت هوای نفسی. بعد از این پدر، مادر بپرسی می‌‌گوید نه من هم تشویقش کردم هم بخشیدم. اثر بخششت را و توبیخت را از بین بردی! این بسته به هوای نفس تو بوده.

یادمان نمی‌رود آن شعری که گفت «او خدو انداخت بر روی علی» وقتی که عمرو بن عبدود آب دهان به صورت امیرالمؤمنین پرتاب کرد حضرت بلند شد درنگی کرد. البته حضرت اهل غضب نیست. تفسیرش خیلی عمیق‌تر از این حرف‌ها است. ولی او وقتی که عصبانی شد کار تلخی را که باید انجام می‌داد انجام نداد. که بدانند همۀ این حساب‌ها جدا است.

نمی‌شود ما یک…، اگر یک وقتی بنا شد که بچۀمان را موعظه کنیم یا چی بکنیم، وقتی خبر بد بهمان رسیده این کار را نکنیم. عصبانی شدیم، بگوییم خب حالا یک لیوان آب بخوریم یا بگذاریم کنار، بگوییم بعداً یک وقتی خوشحال بودیم در این‌باره صحبت می‌کنیم.

آن‌وقت بچه می‌بیند که ما نفسانی باهاش برخورد نمی‌کنیم. بسیاری از برخوردهای خوب ما یک کمی قاطی است با هوای نفسمان. الآن دلم می‌خواهد موعظه کنم چون الآن عصبانی هستم. چون الآن به هم ریختم. الآن دلم می‌خواهد ببخشم چون الآن خوشحالم. ببین هوای نفس که می‌گوییم خیلی ظریف است یک مثال عرض کردم

منبع:سایت استاد پناهیان

چرا باید در عید غدیر طعام داد

جشن غدیر یک جشن کاملاً سیاسی است. فرمود در جشن غدیر طعام بدهید. چرا؟ چرا باید عید غدیر طعام داد؟ چرا باید غذا داده بشود به مردم؟ برای اینکه معلوم بشود سیاست یعنی این. هیچ‌کس نباید گرسنه بماند. جشن میلاد علی بن ابی‌طالب(ع) نیست، جشن حکومت امیرالمؤمنین علی(ع) است. ما جشن برای این نمی‌گیریم که امیرالمؤمنین اینقدر خوب است! آن که سیزده رجب باید جشن بگیریم. ما جشن می‌گیریم برای اینکه یک همچین خوبی رئیس شده!
غدیر جشن سیاست است. یک مراسم معنوی صِرف نیست. باید معلوم بشود این جشن حکومتی است، این جشن سیاسی است، باید نو نوار بکند مردم را، باید هدیه به دست بچه‌ها بدهد. سفارش شده به کودکان هدیه داده بشود. این کودک توی ذهن خودش دارد این مسئله را تا آخر. باید همۀ کودکان روز عید غدیر دیگر ذهن‌شان دنبال هدیه بگردد. غدیر امروز کجا می‌خواهند به ما هدیه بدهند؟
باید خیلی اتفاق‌های خوب بیفتد در جشن غدیر به حدی که مردم در طول سال انتظار داشته باشند بلکه ان‌شاءالله جشن غدیر زودتر برسد، بعد مردم که جشن غدیر را خوب لمس کردند و چشیدند در حد و اندازه‌های یک جشن یک نان و نوایی به مردم رسید آن‌وقت چه اتفاقی می‌افتد؟ مردم منتظر می‌شوند برای حکومت حضرت. امام زمان ارواحنا له الفداء ظهور بفرمایند هر روز عید غدیر است، هر روز جشن است، هر روز به مردم این شیرینی‌ها چشانده خواهد شد.
ما جشن برای این نمی‌گیریم که امیرالمؤمنین اینقدر خوب است! ما جشن می‌گیریم برای اینکه یک همچین خوبی رئیس شده

منبع: سایت استاد پناهیان

سفارش ویژه امام باقر(ع) به عزاداری در روز عاشورا

از امام باقر(ع) «مَنْ زَارَ الْحُسَیْنَ یَوْمَ عَاشُورَاءَ مِنَ المُحَرّم»؛ ثواب این حج و عمره و غزوه ثواب کسی است که با رسول خدا این عبادات را انجام داده. فردی که مخاطب امام باقر(ع) بوده وقتی ثواب باعظمت زیارت امام حسین(ع) را در روز عاشورا می‌‌شنود، می‌‌گوید خب اگر کسی نتوانست برود کربلا او باید چه‌کار کند؟
می‌فرماید وقتی که عاشورا رسید «بَرَزَ إلَى الصَّحراءِ»؛ کسی نتوانست برود کربلا برود صحرا. «أو صَعِدَ سَطحاً مُرتَفِعاً فی دارِهِ»؛ یا برود پشت‌بام خانۀ خودش. «وأومَأَ إلَیهِ بِالسَّلامِ»؛ اشاره کند به اباعبدالله الحسین و شروع کند سلام دادن به حضرت. اینها کلمات یک فرد عوام نیست.
امسال از الطاف خفیه بوده این وضعیت کرونایی که پیش آمده، خب طبیعتاً وضعیت مطلوبی نیست. عزاداری‌های توی محیط‌های دربسته را ممنوع اعلام کردند. اتفاقاً خیلی هم خوب شده. بنده در مجالس بسیار بزرگ و باشکوهی هر سال شرکت می‌‌کردم توی همین تهران، از خیابان‌ها رد می‌‌شدم هیچ خبری نبود آدم غصه‌اش می‌‌شد آخر عاشورا که این نیست. همه در محیط‌های دربسته.
یکی از اموری که قدیم‌ها مرسوم بوده از قدیمی‌ها نقل می‌‌کنند می‌‌نویسند این حرف‌ها را، ولی الآن متروک شده و باید احیاءاش بکنیم عزاداری کردن توی صحراست. برویم توی محیط‌های باز. توی محیط بازی هزار نفر یا بیشتر بنشینند حالا با همین فاصله عزاداری بکنند آثار روحی عجیبی دارد. اثر معنوی فوق‌العاده خاصی دارد.
یکی از دلایلی که من اصرار می‌‌کنم می‌‌گویم حال عجیبی دارد به دلیل اینکه یک تجربیاتی از دوران دفاع مقدس و عزاداری توی بیابان‌ها توی ذهنم هست. یک حال و هوای دیگری دارد روی خاک عزاداری کردن.
امروز در کربلا بچه‌های اباعبدالله الحسین را خاک‌نشین کردند. بروید با زن و بچه‌هایتان توی صحرا روی خاک بنشینید، شما زیرانداز ببرید برای خودتان. شما در میان دشمن نخواهید بود بگویید یک کسانی بسیجی‌ها بیایند نگهبانی بدهند کسی یک‌وقت حمله نکند. شما در کمال امنیت هستید الحمدلله. می‌روید دو ساعت عزاداری می‌‌کنید بر می‌‌گردید خانه‌های خودتان. اما بچه‌های حسین را مقیم کردند توی بیابان. چقدر این صحنه صحنه‌ای است که بهتر یادآور کربلاست؟
کسی نتوانست برود کربلا برود صحرا

منبع:سایت استاد پناهیان